Ik verlang steeds meer naar stille uren, stressvrije dagen en pikdonkere nachten. Zoekend naar een rust die de stad nauwelijks kan bieden, vraag ik me af: zou het kunnen dat we de aarde in een burn-out gedreven hebben? Dat ‘het systeem’ aan het crashen is? Dat de licht-,lucht- en bodemvervuiling aan onze mensvaardigheid vreet?
Zou het kunnen dat onze zucht naar welvaart transformeert in een allesverslindende welvraat? En zou rust het recept voor herstel kunnen zijn?
Soms vind je geen treffend woord voor wat je zoekt, maar gevoelsmatig denk ik dat we nood hebben aan een ‘collectief berustzijn’.
